Extra History: Bitwa pod Kurskiem (część 2) – Charków

Falathi:   Cóż, Tiger był zasadniczo rezultatem serii projektów czołgu ciężkiego ( Durchbruchwagen i inne wynalazki ), pochodzących jeszcze z lat trzydziestych. W kolejnych wersjach pojawiało się więcej pancerza, czy mocniejsze silniki i działa, ale sam schemat grubo opancerzonego pudełka się nie zmienił. Zresztą z punktu widzenia Niemców Tiger miał jeszcze jedną zaletę: był dostępny już od końca 1942 i na tamte czasy, mimo swoich wad, wystarczył. 
Co innego Panther - tutaj rzeczywiście wykorzystano zalety pochylonego pancerza.   

Falathi:   I tak i nie. Lepsze wyszkolenie i doświadczenie bojowe Niemców oznaczało, że lepiej ogarniają takie rzeczy, jak choćby koordynacja działań bojowych. Sowieci w czerwcu 1941 mieli od groma sprzętu i na papierze olbrzymią przewagę ilościową. Tyle tylko, że po pierwsze Niemcy bardzo skutecznie wywalczyli przewagę w powietrzu, a po drugie nie mieli większych problemów z kasowaniem łączności, rozbijaniem jednostek które straciły kontakt z sąsiadami i tak dalej. 
W dodatku sowiecka przewaga ilościowa okazała się iluzoryczna także dlatego, że za produkcją czołgów i formowaniem korpusów pancernych nie nadążała organizacja logistyki. Do tego dochodziła kiepska, delikatnie mówiąc, koordynacja działań na wyższych szczeblach. Efekt był taki, jak np. w bitwie Dubno - Równe - Brody. Sowieci mieli olbrzymią przewagę w sprzęcie, ale zbieranie sił do ataku zajmowało tyle czasu, że znikał efekt zaskoczenia. Sowieckie jednostki pancerne wchodziły do walki pojedynczo, nie mogąc czekać w nieskończoność aż wszyscy będą gotowi. Do tego kulejące zaopatrzenie... to się mogło skończyć tylko w jeden sposób.